آيت و توفيق هدايت جز خاصّيّت الهيت ما نيست ، و كس را با ما در آن مشاركت و معاونت نيست . فَمَنْ آمَنَ اى صدق ، وَ أَصْلَحَ العمل ، فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ خوف القنوط ، وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ حزن القطيعة . وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا - يعنى بمحمد و القرآن ، يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ يصيبهم ، فيخالط ابدانهم ، كما قال : « مَسَّنِيَ الضُّرُّ » اى بلغ ذلك من بدنى و خالطه . بِما كانُوا يَفْسُقُونَ اى يكفرون . چون رسول خدا ( ص ) ايشان را بيم داد و بترسانيد از عذاب خداى ، ايشان وى را دوغ زن گرفتند ، آن گه بر سبيل استهزا عذاب خواستند ، گفتند : تا كى گويى كه عذاب مىآيد ؟ يكى بيار ازين عذاب خداى خويش اگر راست مىگويى ؟ رب العالمين بجواب ايشان اين آيت فرستاد : قُلْ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ - يعنى مفاتيح اللَّه بنزول العذاب ، و لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ يعنى غيب نزول العذاب ، حتّى ينزل بكم . و گفته‌اند : اين جواب ايشان است كه گفتند : « لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيراً أَوْ يُلْقى إِلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ تَكُونُ لَهُ جَنَّةٌ يَأْكُلُ مِنْها » . رب العالمين گفت : يا محمّد ايشان را جواب ده كه : من نگويم كه خزينهاى خداى كه از آن روزى دهد و عطا بخشد ، بنزديك من است ، و غيب ندانم تا شما را گويم كه عاقبت كار شما بچه مىباز آيد از سعادت و شقاوت ؟ يا شما را چه پيش خواهد آمد از نيك و بد ؟ و نميگويم كه من فريشته‌اىام كه از كار الهى آن دانم كه بشر نداند . من بشرى همچون شماام . شما را نگويم مگر آنچه به من گويند ، و به من فرو فرستند از نامه و پيغام . هر چه گويم از قصهء پيشينيان و اخبار آيندگان ، بوحى پاك گويم و از كتاب حق . قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى بالهدى وَ الْبَصِيرُ بالهدى يعنى المؤمن و الكافر و الضّالّ و المهتدى . أَ فَلا تَتَفَكَّرُونَ فتعلموا انّهما لا يستويان ؟ !